Devlet terbiyesi nerede biter, Siyasi şımarıklık nerede başlar?
Editör: Karamanca
11 Ocak 2026 - 12:16 - Güncelleme: 11 Ocak 2026 - 12:22
Aynı kararnameyle Ardahan Valisi’nin Karaman’a görevlendirilmesi ise bu sürecin tamamlayıcı parçasıdır. Türkiye Cumhuriyeti’nde valiler yer değiştirir, görev devreder, başka illerde hizmet eder. Bu, ne sürgündür ne de cezadır; devlet aklının ve idari ihtiyaçların sonucudur.
Ancak ne hikmetse, Karaman’da bu olağan süreçten bir ‘Mağduriyet’, bir ‘siyasi hesaplaşma’, hatta bir ‘kaybettirilmiş şehir’ hikâyesi üretmeye kalkışanlar var.
Sosyal medya üzerinden organize edilen ve ‘’Valimizi uğurluyoruz’’ başlığıyla servis edilen çağrılar, bir veda programından çok, siyasi bir gövde gösterisi hayali taşıyordu. Fakat Pazar günü, güneşli havaya ve yapılan tüm çağrılara rağmen ortaya çıkan tablo nettir: 500 kişiyi dahi bulamayan bir kalabalık. Buna rağmen ‘’Miting gibi’’ yorumları yapılması ise gerçeği eğip bükme çabasından başka bir şey değildir.
Valilik yerleşkesinde Ferdi Tayfur’un ‘Bir gün gitsen bile hatıran yeter’ şarkısı eşliğinde oluşturulmaya çalışılan duygusal atmosfer, meseleyi idari olmaktan çıkarıp politik bir ajitasyona dönüştürme girişimidir. Bu atmosfer bazılarını duygulandırmış olabilir. Ancak bazıları için bu ortam, açıkça haddini aşma cesareti üretmiştir.
Bu isimlerden biri de Türkiye Varlık Fonu Genel Müdürü ve Yönetim Kurulu Üyesi Arda Ermut’un babası İbrahim Ermut olmuştur.
Ermut’un veda programında sarf ettiği sözler, basit bir sitem değildir; doğrudan doğruya devletin en tepesinde alınan karara meydan okumadır:
‘’Cumhur İttifakı’nın fendi, AK Parti’yi yendi. Siz kazandınız, Karaman kaybetti. Ama bu uğraşanlara da halk zamanı geldiğinde cevabı çok güzel verecek.’’
Bu cümlelerin ağırlığı, söylendiği yerden çok daha fazlasını anlatmaktadır. Zira ortada ne bir seçim vardır ne de bir siyasi yenilgi. Ortada yalnızca Cumhurbaşkanı imzası taşıyan bir devlet kararnamesi vardır. Dolayısıyla sorulması gereken soru açıktır:
Bu meydan okuma kime yöneliktir?
Cumhurbaşkanı’na mı?
İçişleri Bakanı’na mı?
Yoksa Cumhur İttifakı’nın ortağı MHP’ye mi?
Yirmi yılı aşkın süredir iktidarda olan bir siyasi hareketin, devletin en kritik kurumlarında görev verdiği bir yöneticinin babasının, kendisinde bu üslubu ve bu cesareti bulması tesadüf değildir. Bu durum, uzun süre iktidar nimetlerinden faydalanan bazı çevrelerde zamanla oluşan ‘’Biz biliriz, biz konuşuruz, biz hesap sorarız’’ psikolojisinin dışavurumudur.
Öyle bir noktaya gelinmiştir ki; emsal bir statüde başka bir ile atanmak bile hakaret sayılmakta, devletin takdiri kişisel beklentilere uymadığı anda ‘’Karaman kaybetti’’ gibi cümlelerle itibarsızlaştırılmaktadır. Daha da vahimi, herhangi bir resmi sıfatı olmayan kişilerin, hem AK Parti adına hem halk adına konuşma yetkisini kendilerinde görmeleridir.
Devlet, akrabalık ilişkileriyle yönetilmez.
Valilik makamı, duygusal miting alanı değildir.
Cumhurbaşkanı imzası, beğenilmeyince sorgulanacak bir detay hiç değildir.
Bazı vatandaşların zihninde bugün oluşan intiba şudur:
Devlet görevlerini kişisel alanı gibi görenler, sıra kendilerine gelmediğinde ya da beklentileri karşılanmadığında, devlete karşı bile yüksek sesle konuşmayı hak saymaktadır.
Oysa devlet terbiyesi, sessizce görevi devretmeyi; siyasi ahlak ise, kararnameye karşı meydan okumamayı gerektirir.
Karaman kaybetmemiştir.
Devlet kazanmıştır.
Kaybeden varsa, sınırını unutup aynaya bakmayı erteleyenlerdir.
Haber & Yorum / Karamanca.net
YORUMLAR